Voordat we The Music Makers konden uitvoeren ging er een hele reis aan vooraf. We kwamen heel wat obstakels tegen voordat we echt muziek gingen maken. Soms waren de noten de uitdaging maar meer dan eens het tempo en de maatwisselingen. Elgar had het ons niet gemakkelijk gemaakt. Maar misschien is het ook een weergave van zijn eigen worstelingen aan het einde van zijn leven. In ieder geval hebben we er allemaal wel in enige mate mee geworsteld. Maar naarmate de tijd verstreek, vergroeiden we ook met de muziek. Zelfs in de tussenliggende week tussen de twee concerten hadden we een groei doorgemaakt. It grows on you, zegt men in het Engels, maar zo was het inderdaad.
En toen was daar het concert in de kathedraal in Roermond. Altijd lastig op die trappen met een altaar en ambo die niet verplaatst kunnen worden. Zoeken naar je plekje op de generale repetitie en áltijd sta je bij de uitvoering toch weer anders. Uiterste concentratie. Niet alles ging goed, maar in mijn beleving was het toch een mooi concert. Daar mogen we tevreden mee zijn. Én het leuke was: we mochten nóg een keer!
Maar dat liep voor mij toch een beetje anders. Dinsdagavond met keelpijn naar huis en woensdagmorgen hees… Donderdagmorgen helemáál geen stem. Toen werd het toch wel spannend. Vrijdagmorgen. Ik kon een beetje praten, maar het was wel duidelijk dat ik niet mee zou kunnen zingen. Bále! Geen moment dacht ik, dan ga ik niet mee. Want het was een heuse concertreis mét een overnachting. De muziek, de concertkleding én zelfs de kruk (omdat ik niet lang kan staan) nam ik mee. Er zou vast wel iemand gebruik van willen maken…
Zaterdagmorgen. Iedereen schrok als ik iets zei. Oh wat rot, misschien kun je morgen toch wel mee zingen. Maar ik voelde dat dat niet ging gebeuren. Het had gewoon meer tijd nodig dan tot het concert op zondag. Maar ik had me al voorgenomen om gewoon te genieten van het luisteren. Tijdens de repetitie die middag, zat ik met mijn potlood klaar en mijn muziek, maar ik hoefde helemaal niks op te schrijven. De potlood verdween weer in mijn tas, en gewoon genieten. Ik maakte een paar opnames met mijn telefoon en nam me voor om dat zondag ook te doen. Helemaal achterin de kerk was het geluid heel mooi, dus ik besloot om zondag ook achterin te gaan zitten, ook om niemand tot last te zijn als ik iets wilde opnemen.
Zaterdagavond. Wat een gezelligheid zo onder elkaar! Het is toch wel heel anders als alleen even een praatje in de pauze. Je komt soms tot hele diepgaande gesprekken, maar ook veel lol samen. Dan eens hier een lachsalvo en dan weer daar.
Zondag. En toen was het zover, voor de echie en de (in ieder geval voorlopig) laatste keer. Toch heel anders als je zelf niet meezingt. Ik zocht mijn plekje achterin de zaal op. Het orkest deed zijn uiterste best in de eerste stukken en het klonk ook goed. Toen Merel Magali haar mond opendeed, was het alsof de zon ging schijnen. Ik dacht terug aan het meisje Merel Magali die naast me op haar 18e de Johannes Passion meezong, die ikzelf ook voor het eerst op mijn 18e zong (40 jaar eerder). Hoe we elkaar na afloop even in de armen vielen, en daar stond ze nu, een volwassen vrouw met een stem die de hele kerk vulde! Wauw, ik was zo trots op haar!
En toen was het tijd voor Elgar. Het koor kwam op (altijd gedoe, weet ik uit ervaring), ik was zelfs een beetje zenuwachtig, al zou er geen toon uit mijn mond komen. Ik had mijn buurvrouw al gewaarschuwd dat ik af en toe op zou staan om even iets te filmen. Het begin, het prachtige middenstuk, en het slot, had ik zo bedacht. En daar gingen we (want het voelde toch als we). Wat je op de opnames niet kunt horen maar wel ter plekke voelen, was de shakers of the world, die de grondvesten van de kerk opschudde. Wauw! Kippenvel. Een klein jongetje een paar rijen voor me, vond het wel boeiend dat ik daar stond met mijn telefoon, en ging het ook nadoen! De “wonderful deathless ditties” klonk als een wervelwind en zo ging het verder, mooie dromen kwamen voorbij tot het koninkrijk vertrapt werd. “We in the ages lying” was een beetje te zacht t.o.v. het orkest (of het orkest daar te hard), maar toen kwam Nineveh voorbij en Babel itself. Dat was mooi en indukwekkend. En de stervende droom die steeds zachter werd.
Bij a wond’rous thing ging het even niet helemaal goed, maar iemand die het stuk niet kent, heeft dat vast niet gehoord. Bij uneartly was het even ongelijk, maar dat kwam weer goed! The soldier, the king en the peasant waren weer stralend! En our dream..shall become…their present gingen goed (ik hield even mijn adem in).
En toen kwam Merel Magali weer. Als zij zingt, soms met lastige inzetten en aarzelend klinkende violen eraan voorafgaand, dan voel je: nu komt alles weer goed! Ik weer gauw staan met mijn telefoon, want mijn favoriete stukje is in aantocht! But on one man’s soul it hath broken. Het was prachtig. Kippenvel…
En dan het lastige stukje: and therefor today is thrilling! Dat ging heel goed, de spanning werd opgebouwd. De droom werd weer geminacht, en we werden weer opgeschud door the movers en shakers of the world. Dat liep weer terug naar bijna niets, en we komen weer thuis with our dreaming and singing. For we are afar….with the dawning was heel mooi (ik hield mijn adem weer in), en daarna weer bergop naar you hear us cry. Ik weet hoe hoog die is, maar het was zuiver en klonk moeiteloos, sopranen! Pfff! Once more God’s future draws nigh was indrukwekkend. Dan nog even weer de wervelwind eindigend met ye of the past….must….die. Als je staat te zingen ben je alleen bezig met niet te laat of te vroeg komen bij must en die, maar wat kwam die bij mij binnen, zeg! Al luisterend begrijp ik ineens de effecten die Elgar voor ogen (of oren in dit geval) had.
En het was weer tijd voor Merel Magali. Een lastig stukje met, denk ik, moeilijke inzetten, maar ze liet het moeiteloos klinken, en vulde weer de hele kerk met haar warme stem. Dan komt een rustig beginnend stuk met het koor erbij. En dan houdt the singer op met zingen en gaat het kaarsje langzaam uit. Snel sta ik weer op om het laatste stukje vast te leggen. Het kost me moeite om de telefoon stil te houden, want ontroering trekt door mijn lijf, van mijn tenen tot nét onder mijn ogen. Wat was het onbeschrijfelijk mooi! En ik voel me trots dat dit mijn cluppie is!
Na afloop de ontlading, waar ik zoveel mogelijk mensen wil laten weten, met mijn schorre stem, hoe mooi het was. Natuurlijk had ik het liefste meegezongen, maar het was heel bijzonder om vanuit de zaal te luisteren en me toch met het koor verbonden te weten. Mijn stem deed even niet mee, maar mijn hartje heeft toch meegezongen!
De komende dagen zal de muziek nog steeds in flarden in ons hoofd naklinken zoals dat altijd gaat.
Het was een hele reis, die ik écht niet had willen missen. En bij aankomst in Roermond stond Gerard op dezelfde plek op ons te wachten, als toen hij ons uitzwaaide! Alsof we niet weg waren geweest! Maar ik ben ervan overtuigd dat de tijd die we samen doorbrachten, ook heeft bijgedragen aan de mooie uitvoering, die mij regelmatig kippenvel bezorgde. Ik moet nog even afkicken van Elgar en mijn stem moet weer beter worden, maar dan ben ik er weer op dinsdagavond om weer samen met jullie te zingen!
Veel liefs,
Marion Laureys.
Hieronder de videofragmenten gemaakt met de telefoon van Marion:
Repetitie 1 : zaterdag 1 febr. 2026 –
Partituurnummer 53 en 54 (vanaf blz 44) > 1:37 sec
Repetitie 2: zaterdag 1 febr. 2026 –
Partituurnummer 51 t/m 53 (vanaf blz 42) > 0:42 sec
Uitvoering1: zondag 1 febr. 2026 –
Partituurnummer 9 t/m 14 (vanaf blz. 4) > 2:31 sec (begin)
Uitvoering 2: zondag 1 febr. 2026 –
Partituurnummer 51 t/m pn 54 (vanaf blz. 42) > 1:49 sec (midden) -> beeld kwart slag gedraaid
Uitvoering 3: zondag 1 febr. 2026 –
Partituurnummer 103 blz 86 > 0:48 sec (slot)